Δήλωση του Δημάρχου Καλαβρύτων, Γιώργου Λαζουρά για το θέμα Μπόσι.

Σε επικοινωνία που είχε το thebest.gr με τον Δήμαρχο Καλαβρύτων, Γιώργο Λαζουρά, εκείνος εξήγησε πως πρόκειται για έναν χωματόδρομο που καθαρίζεται τρεις με τέσσερες φορές τον χρόνο και πως γίνεται ότι χρειάζεται για να μπορούν να περνούν από εκεί οι μαθητές του χωριού.

Ανέφερε επίσης πως όλα δείχνουν ότι την επόμενη σχολική χρονιά  ο δρόμος θα έχει ασφαλτοστρωθεί και πως τότε θα φανεί εάν όντως το πρόβλημα ήταν ο χωματόδρομο ή αν πρόκειται για ένα πρόσχημα των αυτοκινητιστών που δεν τους συμφέρει να κάνουν το δρομολόγιο αυτό.

πηγή: thebest.

ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΜΑΘΗΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΟΣΙ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΟΥΣ.

Προσωπική δέσμευση για την επίλυση του ζητήματος που έχει ανακύψει με την καθημερινή μεταφορά των έξι μαθητών νηπιαγωγείου και δημοτικού από τον οικισμό Μπόσι, στα Καλάβρυτα, ανέλαβε χθες μιλώντας στην «Π» ο βουλευτής Αχαΐας του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Σπαρτινός.

Η αποκάλυψη της «Καλαβρυτινής ''Λαύρας''» για την νέα «αιχμαλωσία» των μαθητών και τα κενά της νέας Κοινής Υπουργικής Απόφασης για τη μεταφορά μαθητών, προκάλεσε την αντίδραση του βουλευτή.

Μιλώντας χθες στην «Π» σχετικά με το πρόβλημα που δημιουργείται από την απουσία σαφούς πρόβλεψης για απαλλαγή των ορεινών και απομακρυσμένων περιοχών από τις διαδικασίες που ορίζουν την υποχρεωτική διενέργεια διεθνών διαγωνισμών, ο αχαιός βουλευτής τονίζει ότι η Περιφέρεια, μέσα από την νέα ΚΥΑ, δύναται να επιλύει άμεσα αυτού του είδους τα προβλήματα.

«Μετά από επικοινωνία με το υπουργείο Παιδείας, διευκρινίστηκε ότι το θέμα με τον καθορισμό των δρομολογίων καθώς και οι σχετικές διαδικασίες, περνούν στην Περιφέρεια.

Με βάση την πρόβλεψη της ΚΥΑ, η επιτροπή που θα συσταθεί για να παρακολουθεί τη διαδικασία σε επίπεδο περιφερειακό, μπορεί να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες που θα παρακάμπτουν την υποχρεωτική υπογραφή σύμβασης με επαγγελματία μεταφορά.

Μπορεί δηλαδή είτε με υπηρεσιακό όχημα είναι ακόμη και μέσω ιδιώτη, να δοθεί λύση στο πλαίσιο του νόμου, για δυσπρόσιτες και δύσβατες περιοχές. Τέτοια προβλήματα λύνονται ήδη σήμερα με τη μεταφορά μαθητών από μικρά νησιά με πλοιάρια. Μια μίσθωση για την κάλυψη απόστασης μερικών χιλιομέτρων, μεταξύ του οικισμού Μπόσι και των Καλαβρύτων, θεωρητικά μπορεί να είναι απλή υπόθεση για την Περιφέρεια ή και τον Δήμο» αναφέρει στην «Π» ο κ.Σπαρτινός.

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ

«Η ενημέρωση και το δημοσίευμα για την εμπλοκή με την νέα ΚΥΑ, πραγματικά μας αιφνιδίασε σε μια περίοδο που θεωρούσαμε ότι μπορεί να βρεθεί μια προσωρινή λύση για φέτος. Ηδη ο δήμος, σε συνεργασία με το Υπουργείο Εσωτερικών και με παραίνεση του ΣΥΡΙΖΑ Αχαΐας, κινείτο στην κατεύθυνση να βρεθεί μια λύση μακροπρόθεσμη με την κατασκευή του δρόμου που συνδέει το Μπόσι απευθείας με τα Καλάβρυτα. Η χρηματοδότηση βρέθηκε, το έργο ξεκινά. Ομως τώρα, αν ισχύει το πρόβλημα με την νέα ΚΥΑ και τη μεταφορά των μαθητών, αντί για δρόμο πρέπει να γυρίσουμε πίσω και να ξανασυζητήσουμε αν πρέπει να ανοίξει και πάλι το σχολείο στο Μπόσι ή να επιλέξουμε την κατασκευή του δρόμου από Μπόσι για Πετσάκους που έχει πολύ μεγαλύτερο κόστος» σχολίασε χθες στην «Π» ο βοηθός δημάρχου Καλαβρύτων και πρόεδρος της Επιτροπής Παιδείας Νίκος Μαγκαφάς.

Π. ΣΑΚΕΛΛΑΡΟΠΟΥΛΟΣ 

πηγή: Εφημερίδα ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ

Μεταφορά μαθητών....Μετεξεταστέα και η νέα ΚΥΑ!

Διέλαθε της προσοχής των υπευθύνων σε 4 υπουργεία η πιθανότητα συνεχόμενων άγονων διαγωνισμών σε ορεινούς
και απομακρυσμένους  οικισμούς.
Εμπόδιο σε κάθε προσπάθεια να βρεθεί οριστική λύση από φέτος στη μεταφορά μαθητών από ορεινές και άγονες περιοχές όπως
το Μπόσι του οικισμού των Πετσάκων στα Καλάβρυτα αποτελεί η νέα ΚΥΑ για την μεταφορά των μαθητών που τέθηκε σε ισχύ
προ 10ήμερου, μετά δηλαδή την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς...
Μνημόνιο ασυνεννοησίας και κακού προγραμματισμού εκ μέρους της κυβέρνησης αλλά και των
συνεργαζόμενων υπηρεσιών σε επίπεδο Περιφερειών είναι η νέα ΚΥΑ που δημοσιεύθηκε πρόσφατα και σε ΦΕΚ (50025/26-9-2018) με το νέο θεσμικό πλαίσιο που θα διέπει πλέον τη μεταφορά 
μαθητών δημοσίων σχολείων. Η ΚΥΑ παρά το γεγονός ότι συνυπογράφεται από τέσσερις 
υπουργούς (Εσωτερικών Αλ. Χαρίτση, Υποδομών και Μεταφορών, Χρ.Σπίρτζη, Παιδείας Κ.Γαβρόγλου και τον αναπλ. υπουργό Οικονομικών Γ. Χουλιαράκη) όχι μόνο δεν βελτιώνει την προηγούμενη ΚΥΑ (24001/2013) αλλά περιέχει σημαντικά κενά, παρά την εξαντλητική διαβούλευση με τις περιφέρειες και τους εμπλεκόμενους φορείς. Η νέα ΚΥΑ ως «καινοτομία» προβλέπει τη συγκρότηση περιφερειακής ομάδας διοίκησης έργου και τη μεταφορά της σχετικής ευθύνης ελέγχου και τήρησης των συμφωνιών με τους ιδιώτες μεταφορείς, στις περιφέρειας. Δυστυχώς δεν αντιμετωπίζει τις σοβαρές αδυναμίες του παρελθόντος, όπως το ύψος της αποζημίωσης των 
μεταφορικών μέσων που χρησιμοποιούνται. Παράλληλα δεν καθιστά υποχρεωτική την 
ηλεκτρονική πλατφόρμα (Δυναμικό Σύστημα Αγορών) που χρησιμοποιείται ήδη από την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας για την ανάθεση υπηρεσιών μεταφοράς μαθητών. Το Δυναμικό Σύστημα μπορεί να παραμένει ανοικτό καθ’ όλη την περίοδο και δεν «εγκλωβίζει» γονείς και μαθητές στην γνωστή γραφειοκρατία των προηγούμενων ετών που έχει ως αποτέλεσμα σε πολλές περιπτώσεις η δωρεάν μεταφορά να ξεκινά από το μέσον της σχολικής χρονιάς! Επίσης, αντί να θεσμοθετεί
διαδικασίες – εξπρές για μαθητές με κινητικά προβλήματα και άλλες αναπηρίες, εντάσσει την μεταφορά των ΑμΕΑ σε διεθνείς διαγωνισμούς για μισθώσεις που επίσης μπορεί να
καταστούν άγονες!
Η περίπτωση των Καλαβρύτων...
Σύμφωνα με τη νέα ΚΥΑ (2018): «Οι περιφέρειες μεταφέρουν τους μαθητές… με δημόσια αστική και υπεραστική συγκοινωνία ή με δημοτική συγκοινωνία. Εάν η μεταφορά των μαθητών είναι 
αδύνατη ή οικονομικά ασύμφορη από πλευράς κόστους με τη διαδικασία που προσδιορίζεται στα
προηγούμενα κεφάλαια, η Περιφέρεια αναθέτει… τη μεταφορά των μαθητών με κάθε κατάλληλο
μεταφορικό μέσο δημόσιας χρήσης που να πληροί τους όρους ασφαλούς μεταφοράς».
Η παλαιότερη ΚΥΑ (2013) -δυστυχώς- εξασφάλιζε καλύτερα την εξυπηρέτηση των άγονων γραμμών. Ανέφερε για τις περιπτώσεις διαγωνισμών που έχουν αποβεί άκαρποι λόγω της απουσίας ενδιαφέροντος (σ.σ. κέρδους δηλαδή) από επαγγελματίες μεταφορείς.
Ανέφερε αρχικά: «… μαθητές μεταφέρονται από τις περιφέρειες και τους δήμους με τη χρήση των ιδιόκτητων μεταφορικών τους μέσων, εφόσον τα οχήματα τα οποία διαθέτουν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για το σκοπό αυτό… για τα δρομολόγια αποκλειστικής εξυπηρέτησης μαθητών οι περιφέρειες ή οι δήμοι των οποίων τα ίδια μέσα χρησιμοποιούνται αποζημιώνονται με το 65% του ποσού», συμπλήρωνε:
«Αν η μεταφορά… είναι αδύνατη ή κρίνεται οικονομικά ασύμφορη και οι μαθητές μεταφέρονται με
ευθύνη εκείνων που έχουν τη γονική μέριμνα, ή των νομίμων επιτρόπων τους, χορηγείται επίδομα
υπολογιζόμενο βάσει της χιλιομετρικής (μονής) απόστασης της κατοικίας από το σχολείο με 
κόστος ίσο με 0,35 €/χιλιόμετρο και για τις ημέρες παρουσίας του μαθητή στο σχολείο».
Και κατέληγε: «…μεταφέρονται με ιδιώτες μεταφορείς, τα μέσα των οποίων πληρούν τις κατάλληλες προδιαγραφές (ζώνες ασφαλείας, ΚΤΕΟ,κ.λπ.), λόγω έλλειψης μεταφορικών μέσων δημόσιας χρήσης
σε ορεινές, δύσβατες ή νησιωτικές περιοχές. Η Περιφέρεια μετά από αιτιολογημένη απόφαση του περιφερειακού συμβουλίου μπορεί να συνάπτει συμβάσεις με κόστος υπολογιζόμενο έως και το 80% του αντίστοιχου μεταφορικού μέσου του μαθηματικού τύπου του παραρτήματος της παρούσας».

πηγη: εφημεριδα ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ

ΑΡΑΓΕ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΟΝ Ή ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ?

Εγώ ήξερα ότι στις φουρτούνες φαίνονται οι καλοί καπεταναίοι, ενώ εδώ στις δίκες μας τις θάλασσες, τις φουρτούνες τις φέρνουν οι ίδιοι οι καπεταναίοι.

Και μας λένε όλοι αυτοί, μούτσους..

Αφήστε λέει τους μούτσους να δουλεύουν..είναι κορόιδα.

Ακούστε ρε...

κακό δεν είναι να είναι κανείς μούτσος,

Κακό είναι να είστε όλοι εσείς μούτσοι και να παριστάνετε τους καπεταναίους.

Αυτό είναι κακό, πάρα πολύ κακό.

Ήθελα να ήξερα, δεν θα βρεθεί ένας, ένας που να αγαπήσει αυτόν τον τόπο, και να του πούμε εμείς, εμείς μπορούμε να σε ψηφίσουμε, ΕΣΎ, 

ΕΣΎ μπορείς να μην μας γράφεις στα παλιά σου τα παπούτσια...

Έλα μωρέ, έλα μωρέ...

Μας λένε μάζα και εννοούν μπάζα,

και δεν θυμώνουμε

μας φιμώνουνε,

και δεν θυμώνουμε.

Μας χαντακώνουν

και δεν θυμώνουμε,

βάζουνε τα όνειρα μας μέσα σε καπότες

και δεν θυμώνουμε.

Γιατί δεν θυμώνουμε, γιατί δεν θυμώνουμε?

Τι φταίει, τι φταίει?

Φταίει το ζαβό το ριζικό μας,

φταίει ο θεός, ο θεός που μας μισεί?

Φταίει το κεφάλι το ξερό μας, που κάθε φτέρνα σαν σκουλήκια, όπου μας εβρει μας πατεί,

ή μήπως φταίει ότι εμείς δειλοί και άβουλοι αντάμα, περιμένουμε ένα θαύμα?

Καταγγελία κατοίκου του χωριού Μπόσι Καλαβρύτων για τη μεταφορά των μαθητών στο σχολειο.

Χωρίς τη δυνατότητα μεταφοράς στο σχολείο τους 9 παιδιά στο Μπόσι Καλαβρύτων λόγω κατεστραμμένου οδοστρώματος – Καταγγελία στο Ράδιο Γάμμα.
Επτά (7) μόλις χιλιόμετρα χωρίζουν 9 παιδιά από το σχολείο στο Μπόσι Καλαβρύτων. Οι γονείς είναι σε απόγνωση και απογοητευμένοι  από τους αρμόδιους φορείς, Δήμο αλλά κυρίως Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδος, επειδή δεν έχει φτιαχτεί ο δρόμος για να μετακινούνται τα παιδιά από και προς το σχολείο τους. Μιλώντας το πρωί στο «Ράδιο Γάμμα» η κ. Ελένη κατήγγειλε την κατάσταση που βιώνει ως μητέρα εν έτη 2018 και το τεράστιο  πρόβλημα που αντιμετωπίζει η ίδια αλλά και οι υπόλοιπες οικογένειες της Τοπικής Κοινότητας. Αναγκάζονται να αφήνουν τη δουλειά τους για να μεταφέρουν τα παιδιά στο σχολείο καθώς το ταξί δεν έχει πρόσβαση στον οικισμό τους.  
(Ακούστε τη συνέντευξη εδώ)

https://drive.google.com/open?id=1PQka1yib-klnhzSCaoqpr72HCOlAs0DA

Οι γονείς ζητούν από την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδος να εντάξει στα σχέδια της άμεσα την κατασκευή του οδοστρώματος, πριν φθάσει ο χειμώνας, οπότε το πρόβλημα θα είναι ακόμα μεγαλύτερο λόγω των άσχημων καιρικών συνθηκών.

Επιστολή από μαθήτρια του οικισμού Μπόσι, προς κάθε υπεύθυνο.

Με ποιο δικαίωμα ο εκπρόσωπος του δήμου Καλαβρύτων, ο Δήμαρχος Καλαβρύτων και ο Περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας, μου στερούν το σχολείο σήμερα?
Τόσα χρόνια έμαθα από την ιστορία, ότι τα παιδάκια δεν είχαν βιβλία και τετράδια και σκάλιζαν σε πέτρες και έπειτα σε ξύλα για να μάθουν γράμματα.
Τώρα που υπάρχουν τα βιβλία, τα τετράδια  και τα  μολύβια για να γράφουμε, όπως και τα όμορφα κτήρια γεμάτα παιδικές ζωγραφιές στους τοίχους, εγώ γιατί δεν μπορώ να πάω στο σχολείο μου?
Τι έχω λιγότερο από τα άλλα παιδιά, που σήμερα είναι στο σχολείο και κάνουν μάθημα και δεν μπορώ να πάω εγώ?
Ακούω όλους να μου λένε ότι υπάρχει ένας χωματόδρομος και δεν μπορεί να έρθει αυτοκίνητο να με πάρει, ε και?
Δεν έχουν παιδιά όλοι αυτοί που φτιάχνουν δρόμους?
Τόσα παιδάκια είναι στο σχολείο, ο μπαμπάς κάποιου, δεν ξέρει πως να φτιάξει τον δρόμο  για εμένα και τα αδελφάκια μου?
Τα αδέρφια μου δεν πάνε σχολείο, τα υπόλοιπα παιδιά του χωριού μου δεν πάνε σχολείο, γιατί?
Πόσο κοστίζει ένας δρόμος, να μαζέψουμε λεφτά και να τους βοηθήσουμε αν τους λείπουν, δεν θέλω να χάσω άλλες μέρες μακριά από το σχολείο μου.
Απαντήστε μου σας παρακαλώ….

Βίκυ, μαθήτρια πέμπτης δημοτικού, και είμαι από το Μπόσι Καλαβρύτων.


Το παραπάνω κείμενο, μου μεταφέρθηκε προφορικά από την μητέρα της μαθήτριας, η οποία καθ’ όλη την διάρκεια της ομιλίας μας ξεσπούσε σε κλάματα, διότι βλέπει το παιδί της να κλαίει και να νιώθει ότι είναι άνθρωπος τρίτης και τέταρτης κατηγορίας. Ένα παιδί Ε’ δημοτικού, νιώθει στην πιο τρυφερή και όμορφη ηλικία ότι σταματάνε τα όνειρα του και τα θέλω του, για έναν δρόμο, έναν χωματόδρομο 7200 μέτρων, που κανείς δεν έχει προσπαθήσει τα τελευταία πέντε χρόνια να κάνει κάτι, ενώ γνώριζαν το πρόβλημα όλοι. Και αυτοί οι κάποιοι, αποφάσισαν ότι είναι κριτές στις ζωές αυτών των παιδικών ,  στα όνειρα και στις ελπίδες τους για ένα καλύτερο αύριο.
Και δυστυχώς η κατάντια ορισμένων, που θέλω να πιστεύω,  ότι δεν έχουν σχέση με τους Πετσάκους ή τις γύρω περιοχές, αν και μου είναι δύσκολο πολύ, να σχολιάζουν ανώνυμα στο www.protothema.gr, το παρακάτω…

ΑΝ οι γονείς τους έχουν επιλέξει να ζήσουν στα κατσάβραχα δεν τους φταίει κανένας. Ας μην πάνε σχολείο άλλωστε. Ας ασχοληθούν με την κτηνοτροφία ή με αγροτικές εργασίες. Δλδ όλοι δικηγόροι και γιατροί θέλουνε? Άσε που δεν θα βρουν και δουλειά. Μια χαρά είναι στα κατσάβραχα το σχολείο να το ξεχάσουν!

Δεν θα απαντήσω βέβαια σε ανθρώπους τόσο χαμηλής νοημοσύνης και στέρησης και θα παραμείνω στο θέμα μου, κλείνοντας με τους στίχους από ένα πολύ γνωστό τραγούδι, κάποιοι θα καταλάβουν….
«Ξεφτίσανε οι άνθρωποι αδελφέ μου
που είναι εκείνοι, που `χαν μέσα τους ψυχή
που είναι εκείνοι, που μισούσανε το ψέμα
και που ο λόγος τους μετρούσε σαν σπαθί
Τσακίστηκα στα δυο σαν το κλωνάρι
από ανθρώπους που τους νόμιζα σωστούς
κι όσο κι αν ψάξω δε θα βρω ούτε ένα χνάρι
από εκείνους του λεβέντες τους παλιούς»

Μπόσι, ο οικισμός των καταραμένων ή η χαρά των ανεύθυνων?

Σαν να μην πέρασε μια μέρα, πάλι από την αρχή, στο ίδιο έργο θεατές, οποίον τίτλο και να διαλέξουμε το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.
Οικισμός Μπόσι. Ο εκπρόσωπος της κοινότητας των Πετσάκων, όπου ανήκει και ο οικισμός, Απόστολος Λαμπίρης αδιάφορος και εξαφανισμένος.
Οι κάτοικοι του οικισμού σε απόγνωση.
Πάλι φέτος το ίδιο πρόβλημα, πάλι ένας χωματόδρομος σε τραγική κατάσταση, και οι βροχές δεν έχουν έρθει ακόμα.
Πάλι τα παιδιά δεν θα πάνε σχολείο από την αρχή της χρονιάς, με την ελπίδα πάντα ότι θα πάνε κάποια στιγμή.
Το νηπιαγωγείο έχει γίνει υποχρεωτικό, όπως και το δημοτικό βέβαια, αλλά ποιος επιτηρεί και ορίζει ποιος φταίει όταν τα παιδιά δεν μπορούν να ακολουθήσουν το πρόγραμμα του σχολείου, λόγω ενός δρόμου λίγων χιλιομέτρων.
Άραγε τι πρέπει να γίνει ώστε κάποιος να ασχοληθεί με αυτά τα  χιλιόμετρα που χωρίζουν τον «πολιτισμό» από τον οικισμό.
Παιδικές ψυχές απομονωμένες και εγκαταλελειμμένες από σχεδόν όλους στο έλεος τους.
Γιατί?
Και μιλάμε για την σχολική χρονιά 2018 – 19, όπως ακριβώς μιλούσαμε και για την σχολική χρονιά 2013 – 14.
Αν κάθε χρόνο έφτιαχναν από ένα χιλιόμετρο, σήμερα ο δρόμος θα ήταν έτοιμος και όλοι θα ήταν ευτυχισμένοι, αντιθέτως κανένας δεν ασχολήθηκε, κανένας δεν θέλησε να κάνει κάτι. Ακόμα και τα επίσημα χείλη του χωριού ανοικτά είπαν ότι δεν τον ενδιαφέρει το Μπόσι, και τους ψήφους θα τους βρει από αλλού.
Τα παιδιά του εκείνος τα μεγάλωσε, τι μας νοιάζουν τώρα τα άλλα.
Αυτό είναι το επίπεδο μας δυστυχώς, αποκτούν κάποιοι τυχαίοι άνθρωποι μια μικρή εξουσία και νομίζουν ότι εξουσιάζουν τον κόσμο και πιστεύουν ότι τους δίνει το δικαίωμα να κρίνουν τις ζωές των άλλων, πόσο μάλιστα μικρών παιδιών.
Από πέρυσι τον Οκτώβριο ποιος πήγε στον οικισμό Μπόσι να συζητήσει, να ακούσει τα προβλήματα τα τους, να νιώσει πως είναι να βγάζεις το τραπέζι κάθε μέρα μέσα από την γη και τα ζώα σου. Ένας βουλευτής μόνο και αυτός έγινε αντικείμενο από «κάποιους» ντόπιους,  έντονης δυσμενής κριτικής.
Ξέχασα, κάποιοι μεγαλοπιάστηκαν και πλέον κάνουν και τον ταξιτζή του χωριού, ξέχασαν τι ήταν. Και δεν είναι κακό να προοδεύεις, είναι κακό να ξεχνάς, να υποτιμάς και να χλευάζεις γονείς, που παλεύουν για τα παιδιά τους. Αυτό είναι ανατριχιαστικό!!! Γιατί εκεί δείχνει ο καθένας το ήθος του, την αξία του και την ανθρωπιά του.
Από αύριο τα παιδιά υποχρεωτικά σταματάνε να πηγαίνουν σχολείο, τα έξοδα μεταφοράς μεγάλα και οι άνθρωποι αυτοί που μοχθούν, παλεύοντας με τις καιρικές συνθήκες για το αν η σοδιά τους πάει καλά ή αν τα ζώα τους θα έχουν τροφή, δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν.
Και μετά τι???
Αγράμματα? Αυτό είναι το όνειρο κάποιον που έχουν το μαχαίρι και το καρπούζι. Αυτοί που έχουν το θεσμικό ρόλο γιατί άραγε θέλουν να βάλουν το όνομα τους στην ταφόπλακα ενός οικισμού και στα όνειρα των γονέων και των παιδιών?
Γιατί κάποιοι δεν θέλουν να βλέπουν τα αθώα ματιά τους  χαρούμενα, γεμάτα επιθυμία για ζωή και πρόοδο?
Γιατί?????
Θέλετε να σβήσετε από τον χάρτη έναν οικισμό που καταφέρνει να επιβιώνει σε τέτοιες περιόδους κρίσης και φτωχοποίησης ανθρώπων?
Όλοι μιλάνε για υπογεννητικότητα, πιο λαμπρό παράδειγμα υπάρχει από τον οικισμό Μπόσι? Τρεις νέες οικογένειες, οι μητέρες μικρής ηλικίας και έχουν εννέα παιδιά και μάλιστα πρόσφατα δήλωσαν δημόσια, ότι αν υπήρχε ο δρόμος που θα ενώνει το Μπόσι με τα Καλάβρυτα, ώστε να έχουν τα αναγκαία, θα κάνουν και άλλα παιδιά, γιατί τα αγαπάνε πραγματικά και θέλουν να ακούνε για πολλά χρόνια παιδικές φωνές να ηχούν μέσα στο χωριό τους.
Ένας δεν μπορεί να βρεθεί που να μπει μπροστά και να πει ο δρόμος θα γίνει. Αυτόν τον έναν ψάχνουμε χρόνια τώρα.
Τον έναν!!!!
Αν υπάρχει σε όλους αυτούς που διαχειρίζονται όλα αυτά τα θέματα, έστω ψεγάδια ανθρωπιάς μέσα τους, σήμερα το βράδυ, πριν πέσουν να κοιμηθούν, ας σκεφτούν, ότι αύριο κάποια παιδιά δεν θα τα βρει στην αυλή του σχολείου τους, στερώντας τα από την γνώση και την κοινωνικοποίηση τους……..για ένα ρημαδόδρόμο μήκους επτά χιλιομέτρων και διακοσίων μέτρων!!!!!!